Hoe ik mij verloor in een wildernis

De zoon van de broer van de moeder van mijn vrouw heet Ruben Smit. Dat maakt dat hij van mij in feite helemaal niets is, maar van mijn vrouw is hij een volbloedneef. En de laatste paar weken is zijn naam een veelgehoord geluid in huize Bouwmeester. Mijn vrouw is namelijk trots. Bijzonder trots. Omdat haar neef iets heel bijzonders heeft gepresteerd. Iets dat uniek is in Nederland.

Het is alom bekend dat de natuur in ons mooie land behoorlijk onder druk staat. Met zo’n grote hoeveelheid mensen op zo’n relatief klein stukje grond is dat ook niet raar. Gelukkig kennen we nog wel enkele gebieden die rijk zijn aan flora en fauna en waar we erg blij mee- en trots op kunnen zijn. Denk aan de Waddenzee, de Veluwe en die paar andere relatief onontgonnen gebieden. Maar kende u de Oostvaardersplassen? Ik ook niet. Maar Ruben Smit dus wel.

Ruben is een ecoloog, natuurfotograaf en filmmaker. En Ruben heeft, samen met enkele andere helden, een film gemaakt over dit natuurgebied. En alles, maar dan ook echt ALLES! aan deze film, is bijzonder, uniek, te gek en fantastisch!

In een land dat strijdt om ruimte is een hele provincie aan de zee ontrukt, waarna een deel hiervan (vooral onbewust) weer cadeau is gedaan aan de natuur. Het gevolg? Een rauw natuurgebied stampvol dieren in een sfeer en ruimte die in Nederland alleen voorkwam voordat de mensch er de boel verknalde. De grootste kudde wilde paarden in heel Europa, om maar eens wat te noemen. En edelherten, ganzen, vossen, noem maar op… En Ruben heeft de ziel van dit fenomeen gevangen.

Nu zijn er wel vaker mooie documentaires over mooie gebieden in Nederland gemaakt. Maar dat waren geen bioscoopfilms. Dat waren geen films die de kringloop van het leven zo feilloos vastlegden als deze. Die als onderwerp een on-Nederlands stukje Nederlandse natuur hebben. Met de nieuwste filmtechnieken en de modernste apparatuur is ons land vereeuwigd op een manier waar we internationaal ongelooflijk goed mee voor de dag gaan komen. Beetje knap wel, toch?

DNW - fauna-grazer-5-e4d9aa865cAls man van de dochter van de zus van de vader van de filmmaker (hoera!) was ik uitgenodigd bij de voorpremière in Ede. En vanaf het moment dat je een immense kudde wilde paarden over dat uitgestrekte grasland ziet galopperen, ben je verkocht. Dat kende ik alleen van gnoes in Afrika, maar dat schijnen we hier op een half uurtje rijden van mijn huis ook te hebben. Ik had echt geen idee! En als die beelden al niet voldoende reden voor kippenvel zijn, dan is het de schitterende soundscore van het Metropole orkest wel. Of de kleine verhaallijn van enkele hoofdrolspelers, hun wel en vooral ook hun wee.

Tot ik gisteren volslagen flabbergasted in een bioscoopzaal in Ede zat, had ik geen idee. Geen idee van hoe wild en prachtig sommige gebieden in mijn vaderland zijn. Hoezeer we dat moeten koesteren. Hoe frêle die kleine cirkel van leven en dood is, die dans van de natuur in een gebiedje van enkele vierkante kilometers in Flevoland. Ik wist het niet. Net zoals ik nauwelijks wist wie die neef met dat gekke baardje eigenlijk was.

Maar nu weet ik het wel.

En iedereen zou dit moeten weten. Echt, geloof mij, dit is een ervaring die je niet wilt missen. Neem je kinderen mee, neem de buren mee en als de hond zin heeft; meenemen! De Nieuwe Wildernis is een film die in Nederland nog nooit gemaakt is en wie weet wel nooit meer gemaakt gaat worden. Om redenen die ik niet hoef uit te leggen, denk ik.

DNW - -poster600x840

Advertentie

2 gedachten over “Hoe ik mij verloor in een wildernis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s